calendar
<< October >>
S
M
T
W
F
28
29
30
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
31
<< 2008>>
ตอนที่ 21จากลา...
ตอนที่ 21จากลา... 12 เมษายน 2547 เวลา 22.12 น. ในค่ำคืนนี้ บรรยากาศในผับข้างสถาบันดูออกจะเงียบเหงาสักหน่อย คงจะมีเพียงแค่กลุ่มเพื่อนๆ ของนุ้ยเท่านั้น ที่คุยกันเสียงเฮฮา นุ้ยเองก็สนุกไปกับค่ำคืนงานเลี้ยงวันเกิดของตัวเอง แต่ก็ไม่ลืมคนสำคัญอีกคนเช่นกัน หากเพียงแต่ตอนนี้กลับไม่รู้ว่าหายไปไหน วันนี้หายไปไหนของเขานะ เช้าโผล่มาแป๊บเดียว บ่ายก็หายไปเลย นุ้ยบ่นกับตัวเองในใจ ก่อนจะสอดสายตา มองหารอบๆตัว หาใครอยู่วะ เพื่อนคนนึงตะโกนถาม นุ้ยเองก็ส่ายหน้าตอบ งั้นหมดแก้ว... เพื่อนอีกคนเลยเสริมทับ ก่อนที่ทุกคนจะยกแก้วเพื่อชนแล้วเทเหล้าเข้าปาก 12 เมษายน 2547 เวลา 23:12:12 บังเอิญจังเลยแฮะ นุ้ยพูดในใจหลังจากมองดูนาฬิกาตัวเอง ที่เห็นว่าลงท้ายด้วย 12 ซึ่งตรงกับวันนี้ ทั้งนาทีและวินาที นุ้ยเงยหน้ามองหาคนอีกคน พร้อมกับเรียกชื่ออยูในใจเป็นระยะ แต่ก็ไร้เสียงตอบกลับ จะไปไหนวะนุ้ย เพื่อนคนนึงตะโกนหลังจากเห็นนุ้ยที่กำลังจะเดินไปหลังร้านที่เป็นสนามหญ้า เราขอไปนั่งหายใจนิดนึง ควันบุหรี่มันเยอะนะ นุ้ยแก้ตัวน้ำขุ่นๆ เพราะเขาคิดว่า ถ้าไปอยู่ในที่ๆไม่มีใคร เขาเองอาจจะสามารถเรียกแบงค์ได้เต็มเสียง แต่เมื่อเขาเปิดประตูหลังร้านออกไป เขาเองก็ต้องแปลกใจ เพราะเขาเห็นแบงค์นั่งอยู่ตรงเก้าอี้หินอ่อนก่อนเขาแล้ว นุ้ยเองก็มองด้วยสายตา เหนื่อยๆ เหมือนจะปลงว่า เป็นแบบนี้ทุกที บทจะโผล่มาก็โผล่ บทจะไปก็ไป แล้วนุ้ยก็เดินไปนั่งข้างๆแบงค์ ก่อนที่จะเอนตัวไปพิงไหล่แบงค์เอาไว้ Happy Birth Day นะ นุ้ยพูดด้วยเสียงเรียบๆ อืม...สุขสันต์วันเกิดเหมือนกันนะมึง แบงค์ตอบเสียงเรียบๆเหมือนกัน แต่...มันก็มีความเศร้าปนๆ เข้ามา มึงต้องดูแลตัวเองให้ดีนะ แบงค์พูดเบาๆ แต่นั่นก็ทำให้นุ้ยที่เอนกายพิงอยู่ ปรับตัวขึ้นมานั่งปกติ ก่อนจะหันไปมองแบงค์ กูสบายใจแล้วที่เห็นมึงอยู่กับเพื่อนๆ เข้ากับเพื่อนๆในห้องเรียนได้แล้ว แบงค์พูดจบแล้วก็หันมายิ้มให้กับนุ้ย นุ้ยเองก็ยิ่งงง เป็นอะไร พูดเหมือนจะไม่อยู่ด้วยกันอีก นุ้ยพูดดักคอ เล่นเอาแบงค์หน้าเปลี่ยน แล้วถ้ากูไม่อยู่จริงๆหละ... แบงค์พูดต่อ แต่ก็ก้มหน้าไว้ ถ้ากูไม่อยู่จริงๆ มึงต้องดูแลตัวเองดีๆ ตั้งใจเรียนนะมึง นุ้ยเองก็เริ่มสัมผัสได้กับความรู้สึกบางอย่าง ความรู้สึกที่เขาเองไม่อยากสัมผัสมันเลยด้วยซ้ำ แบงค์เป็นอะไรหรือเปล่า นุ้ยเองสีหน้าก็เปลี่ยนไป แม้ก่อนหน้านี้จะมึนเพราะดื่มเหล้ามาก็ตาม แต่ตอนนี้สติทุกอย่างกลับมาเหมือนเดิมแล้ว มึงต้องดูแลตัวเองดีๆนะ วันเกิดมึงวันนี้ กูคงไม่มีอะไรที่จะให้มึง นอกจากความรู้สึกดีๆ ที่กูมี เสียงแบงค์เริ่มสั่นเครือ นุ้ยเองก็ไม่ต่างไปจากแบงค์มากนัก หากแต่นุ้ยกำลังสับสนว่าเกิดอะไรขึ้นกับแบงค์ เกิดอะไรขึ้นเหรอ มันเป็นประโยคสั้นๆที่นุ้ยพยายามจะพูดมันออกมา มันถึงเวลาแล้ว... เสียงแบงค์เริ่มสั่นมากขึ้น เหมือนกับพยายามจะกลั้นร้องไห้เอาไว้ ที่กู...จะต้องจากมึงไป... สิ้นเสียง แบงค์ที่กลั้นเอาไว้อยู่นานก็ปลดปล่อยออกมา เขาเอามือขึ้นมาปิดหน้าแล้วร้องไห้ ฟูมฟาย เหมือนปานจะขาดใจ มึง...อย่าลืมกูนะ... เสียงแบงค์ที่มันวิ่งเข้ามาสัมผัสหัวใจของนุ้ย ที่กำลังนิ่ง พร้อมๆกับน้ำตาที่มันไหลลงอาบแก้ม นายจะไปไหน เอาไม่ให้นายไปทั้งนั้น นุ้ยขว้าร่างของแบงค์มาสวมกอดไว้แน่น ไหนสัญญากันไว้แล้วไง ว่าจะไม่ทิ้งเราไปไหน ฮือ...ฮือ... เสียงนุ้ยที่ฟูมฟาย ฟังไม่ค่อยได้ศัพย์ แบงค์เองก็ไม่ตอบอะไรกลับมา แต่กอดร่างของนุ้ยไว้แนบแน่นขึ้น เพราะรู้ว่า นี่คงเป็นอ้อมกอดครั้งสุดท้ายแล้ว นุ้ยรักแบงค์นะ... เสียงที่นุ้ยที่พูดออกมาจากความรู้สึกลึกๆข้างใน มันทำให้อีกฝ่าย...ที่ได้ฟัง ถึงกับยิ้มออกมาอย่างไม่รู้ตัว แต่นั่น...ก็ยิ่งทำให้...การจากลา...มาถึงก่อนเวลาอันสมควร นุ้ยเองก็รับรู้ได้เช่นกัน ว่าร่างของแบงค์เริ่มมีบางอย่างผิดปกติไป ก่อนที่จะผละร่างออกจากกัน แล้วมองดูด้วยสายตา ไม่นะ...ไม่เอา นุ้ยเริ่ม...ร้องไห้ฟูมฟายอีกครั้ง หลังจากที่เขาเห็นร่างของแบงค์ เริ่มจางลงไป แบงค์เองเหมือนจะเริ่มทำใจได้ เพราะเขาได้รับรู้ความรู้สึกของนุ้ยแล้ว แม้ว่าก่อนหน้านี้จะสัมผัสได้จากการกระทำ ใจเย็นๆซิมึง วันนี้วันเกิดมึง ไม่ซิ วันนี้ วันเกิดของเรานะ แบงค์เอามือขึ้นมาปาดน้ำตา ก่อนจะหันมายิ้มให้ นุ้ยเองกลับยิ่งร้องไห้ฟูมฟายหนักเข้าไปอีก เพราะร่างของแบงค์กลับยิ่งเริ่ม...จางลงไป จำไว้นะมึง มึงต้องเข้มแข็ง ต้องดูแลตัวเองให้ดีๆ อย่ากินเหล้ามาก แล้วก็... แบงค์ที่กลั้นอารมณ์เอาไว้ ต้องหยุดสะดุดกับคำพูดที่ตัวเองกำลังจะพูด นุ้ยเองที่ร้องไห้ ก็พยายามที่จะตั้งใจฟัง อย่าลืมกูนะ... น้ำตาที่มันครออยู่ในตาของแบงค์ ไหลลินลงอาบแก้มเหมือนกับสายน้ำที่ไหลเชี่ยว แล้วแบงค์เองก็เป็นฝ่ายพ่ายแพ้ เขากอดนุ้ยไว้แน่น ร้องไห้ฟูมฟาย ปากก็พร่ำพูดว่า อย่าลืมกูนะ นุ้ยเองก็กอดอีกคนไว้แน่นเช่นเดียวกัน ก่อนที่จะรู้สึกได้ว่า คนที่อยู่ในอ้อมกอด กำลังจะหายไป ค่อยๆหายไป จนกลายเป็นความว่างเปล่า... แม้ทุกเวลาทุกอย่างยังคงดำเนินต่อไป แต่นุ้ยเองกลับรู้สึกว่า ทุกอย่างถูกหยุดเอาไว้เพียงแค่นั้น นุ้ยค่อยๆยกมือลูบไปที่แบงค์ได้นั่งเมื่อสักครู่ น้ำตาไหลลินลงอีกครั้ง ไม่.............................. นุ้ยตะโกนสุดเสียงก่อนจะก้มหน้าลงกับเก้าอี้แล้วร้องลั่น... สายตา...คู่นึง กำลังเฝ้ามองมายังเบื้องล่าง...เป็นสายตาที่มีความเศร้าอยู่มากมายเก็บเอาไว้ กูขอโทษ...
Comments
