calendar
<< December >>
S
M
T
W
F
30
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
31
<< 2008>>
ตอนที่ 3 เจอกันสักที
แฮะๆ...ไม่รับปากนะ ว่าจะไม่เศร้า เอานะๆ มีเศร้าก็มีสุขหละ
อิอิ ว่าแล้วก็มาต่อกันเลย ฝากประชาสัมพันธ์กันให้ทั่งถึงด้วย อิอิ
ตอนที่ 3 เจอกันสักทีนุ้ย วันนี้ช่วยกันทำรายงานก่อนนะเว้ย อย่าเพิ่งรีบกลับหละ เจอกันใต้ตึกตอน 4 โมงเย็นนะ เสียงเพื่อนนุ้ยตะโกนมาจากอีกฟากนึงของตึก ทำให้นุ้ยที่เตรียมตัวจะกลับห้องต้องนั่งทำหน้าเซ็ง เพราะใจนุ้ยตอนนี้ มันไม่ได้อยู่ตรงนี้ จะหนีก็หนีไม่ได้เพราะต้องรับผิดชอบกับงานกลุ่ม เมื่อถึงเวลานัดทำงาน นุ้ยก็ตั้งใจรีบทำงาน จนเพื่อนๆอดสงสัยไม่ได้ว่าเกิดอะไรขึ้น ส่วนนุ้ยก็ไม่ได้ตอบคำถามอะไร ได้แต่ตั้งหน้าตั้งตาทำงาน ให้เสร็จลุล่วงไปด้วยดี แม้จะเร่งทำงานแค่ไหน แต่ท้ายสุดเวลาก็ล่วงเลยไปจนดึก เฮ้อ...เสร็จสักที นุ้ยถึงกับถอนหายใจ เมื่อได้เห็นผลงานที่เสร็จเรียบร้อยสุดยอดไปเลยหวะ เราคิดว่าจะต้องใช้เวลาทำตั้ง 3 วัน เพื่อนนุ้ยพูดชื่นชมนุ้ย ด้วยสีหน้าที่แสดงออกว่า เหลือเชื่อกับสิ่งที่เห็นตรงหน้าอ้าว...อาจารย์ให้เวลาตั้ง 3 วันแล้วทำไมไม่บอกเราหละ นุ้ยทำสีหน้าสงสัยเพื่อนๆก็เราเห็นนายทำ ไม่ยอมพูดยอมจา พวกเราทุกคนเห็นนายตั้งใจก็ไม่อยากจะขัด แต่ก็ต้องขอบใจนายนะ ไม่ได้นาย ก็ไม่รู้ว่า 3 วัน งานจะเสร็จหรือเปล่า เพื่อนนุ้ยคนนึงพูดจบ แล้วเอามือมาตบไหล่เบาๆงั้นที่เหลือเราฝากเคลียร์ด้วยละกัน เรารีบ ขอตัวกลับก่อนนะ นุ้ยหันมาเก็บของตัวเองยัดใส่เป้สีน้ำเงิน แล้วรีบวิ่งออกมา ดึกป่านนี้ ถ้าเราโทรไปหาคุณน้าคงหลับกันหมดแล้ว เฮ้อ... นุ้ยที่ได้เบอร์ติดต่อครอบครัวของแบงค์มาจากแม่ บ่นกับตัวเองที่ไม่สามารถติดต่อได้ในเวลานี้ นุ้ยถึงกับเดินขอตกกลับหอด้วยอาการเซ็ง หอนุ้ยอยู่ไม่ไกลกับมหาลัยมากนัก สามารถใช้ประตูหลังมหาลัย เพื่อเดินทะลุออกมาได้ เพียงแต่คืนนี้ดึกมากแล้ว และประตูหลังมหาลัยก็ปิดตอน 3 ทุ่ม ทำให้นุ้ยต้องเสียเวลา อ้อมไปทางหน้ามหาลัย ระหว่างทางเดินริมถนน ในสมองยังคงคิดวนเวียนแต่เรื่องเดิม คิดถึงเพื่อนรักในวัยเด็ก เพื่อนสนิทเพียงคนเดียว แม้เวลาจะผ่านมานาน แต่นุ้ยก็ไม่เคยเปิดใจให้ใคร เพียงเพราะว่า กลัว...กลัวที่จะต้องเสียเพื่อน เหมือนกับที่ต้องเสีย แบงค์ ไป ทางเข้าหอพักเป็นซอยที่ติดอยู่กับถนนใหญ่ ทำให้มีผู้คนมากมายอยู่ในบริเวณหน้าซอย หากแต่เข้าไปช่วงกลางซอยก็จะพบกับอีกบรรยากาศนึง เนื่องจากในซอยนี้มีแต่หอพักนักศึกษา ทำให้ทุกอย่างรอบตัวดูเงียบสงัด ตอนนี้คงมีเพียงเสียงฝีเท้าคู่นึงของนุ้ยเท่านั้น ที่ยังคงมีให้ได้ยิน นุ้ยเดินคิดอะไรเรื่อยเปื่อยไปตลอดทาง แต่แล้วก็มาสะดุดกับเสียงฝีเท้าของใครสักคน ที่เหมือนกำลังเดินตามนุ้ยมาอยู่นาน และเพื่อให้แน่ใจว่า มีใครสักคนกำลังเดินตามมา นุ้ยหยุดเดินและหันหลังกลับไปมองทันที เสียงเท้าใครหว่า... คำถามเกิดหลังจากที่สายตาของนุ้ยสอดส่ายหาเจ้าของเสียงฝีเท้าแต่ก็ไม่ปรากฏใครให้เห็น คงเพียงเพราะนุ้ยคิดมากไป นุ้ยปลอบใจตัวเองแบบนั้น นุ้ยยังคงเดินต่อไปโดยตั้งใจฟังเสียงฝีเท้าอีกครั้ง ใช่ ใช่จริงๆ มีคนตามเรามา นุ้ยเริ่มเร่งจังหวะการเดินให้เร็วขึ้น ใจเริ่มสั่น จากเดินเปลี่ยนเป็นวิ่ง แต่เสียงฝีเท้ายังคงตามไม่หยุด นุ้ยตัดสินใจว่า เป็นไงเป็นกัน หากเป็นโจร เขาคงเลือกที่จะรักษาชีวิตตัวเองไว้ และมอบของมีค่าให้ไป นุ้ยหยุดนิ่ง พร้อมกับยืนหอบด้วยหัวใจเต้นรัวนายเป็นใคร ตามเรามาทำไม นุ้ยถามเสียงสั่น โดยที่เจ้าตัวยังคงหันหลังให้กับเจ้าของเสียงฝีเท้านั้น แต่ทุกสิ่งยังคงเงียบเราถามว่านายเป็นใคร ตามเรามาทำไม ต้องการอะไร นุ้ยถามด้วยเสียงที่หนักแน่น พร้อมกับหันหน้าเผชิญกับเจ้าของเสียงฝีเท้านั้น และที่ใต้เสาไฟนั้นเอง มันสว่างพอที่จะทำให้เห็นใครสักคน ที่ยืนอยู่ตรงนั้นผิวขาวซีด ทรงผมชี้ๆ เซอร์ๆ ใบหน้าเข้ม รอยยิ้มเล็กๆค่อยๆปรากฏบนใบหน้าชายคนนั้นกู มาตามสัญญาไง นุ้ยถึงกับตะลึงเมื่อไหร่ได้ยินคำพูด ที่เขาได้ยินมาจนคุ้นเคยบะ..บะ...แบงค์...เหรอ นุ้ยพยายามพูดชื่อ...คนๆนึง หากแต่เสียงนั้น กลับดูตะกุกตะกักเหลือเกินชายแปลกหน้าได้ยินเช่นนั้น ถึงกับยิ้มกว้าง ก่อนจะค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ แม้จะมีรอยยิ้มบนใบหน้า แต่แววตากลับแฝงไปด้วยความเศร้าแบงค์! นุ้ยถึงกับตะโกนพร้อมกับวิ่งเข้าหาด้วยความคิดถึง พร้อมกับสวมกอดเพื่อนรักที่จากกันไปแสนนาน แม้จะไม่ได้เจอกันมาเป็น 10 ปี แต่...ใจนุ้ยกลับบอกว่า คนๆนี้คือเพื่อนรักของเขาแน่นอนแบงค์ไม่ได้พูดตอบอะไรสักคำ ได้แต่ยิ้ม...ยิ้มที่เหมือนจะทำให้คนๆนึง กลับมามีชีวิตขึ้นได้อีกครั้ง
Comments
