calendar
<< December >>
S
M
T
W
F
30
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
31
<< 2008>>
ตอนที่ 4 สบายดีไหม
ครับ แล้วเรื่องราวก็เดินทางมาถึงตอนที่ 4 ละนะครับ ^ ^ ไม่รู้ว่าจะชอบกันหรือเปล่า
ยังไงก็...เป็นกำลังใจให้ผมด้วยนะคร้าบบบบบบบ
ตอนที่ 4 สบายดีไหม บรรยากาศในสวนของหอที่นุ้ยพักอยู่ตอนนี้ สงบ เงียบ มีเพียงเสียงจิ้งหรีดเท่านั้นที่ร้องเพลงประสานเสียงกัน ลมเย็นที่พัดผ่านมาเป็นช่วงๆ พอจะทำให้รู้ว่าหนาว เวลาที่มันมาสัมผัสกับผิวกาย โต๊ะและเกาอี้ไม้ถูกจัดไว้แบบเรียบง่ายในมุมนึงของสวนไปนั่งที่เก้าอี้ไม้ตรงนู้นกันไหม นุ้ยชี้นิ้วไปที่ ชุดโต๊ะ เกาอี้ไม้นั้นอืม แบงค์ตอบสั้นๆ แล้วเดินนำไปที่เกาอี้ ถึงตอนนี้ นุ้ยเพิ่งจะสังเกตว่า แบงค์ ดูแปลกไป สีผิวดูซีดๆ แต่นุ้ยก็ได้แก้ตัวให้แบงค์ในใจ และโทษว่า อาจจะเพราะว่าวันนี้ใช้สายตามากไป เลยทำให้ดูอะไรผิดๆเพี้ยนๆ ไปเสียหมดหลังจากที่ทั้งคู่นั่งลงแล้ว ทุกอย่างก็เงียบลงอีกครั้ง เพื่อไม่ให้บรรยากาศดูตึงเครียด นุ้ยจึงเป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อนสบายดีไหม แบงค์หายไปไหนมา ตอนนี้พักอยู่ไหน แล้วเรียนที่นี่เหรอ รู้ไหม ว่าเรา...เอ่อ...ว่าเราเป็นห่วง นุ้ยพูดสะดุดเอาตอนสุดท้าย ก่อนจะหันมองนั่นมองนี่แก้เขิลล์ สายตาแบงค์มองที่นุ้ยอย่างตั้งใจ แล้วก็ยิ้มตลอดเวลาที่นุ้ยถามจะให้กูตอบอันไหนก่อนดี ถามมาซะเยอะขนาดนี้ แบงค์ตอบด้วยเสียงเรียบๆ แต่ก็ส่งยิ้มให้ เล่นเอานุ้ย ถึงกับหน้าแดง เอ่อ....งั้นสบายดีไหม หายไปไหนมาก่อนก็ได้ เออ...กูจะว่าสบาย ก็สบายดีนะ ส่วนที่ถามว่ากูไปไหนมา...กูไม่ได้ไปไหนหรอก อยู่ใกล้ๆกับมึงนี่แหละ เอาไว้สักวันกูจะบอกละกัน แม้ตอนนี้แบงค์จะตอบไปพร้อมกับยิ้ม แต่...แววตากลับดูเศร้า จนไม่สามารถจะหลบซ่อนความรู้สึกนี้ต่อนุ้ยได้ไม่สะดวกจะตอบก็ไม่เป็นไร แล้ว...นี่แบงค์พักแถวนี้เหรอ อาการหน้าแดงของนุ้ยเริ่มกลับมาเป็นปกติอีกครั้ง หลังจากหันไปสนใจเรื่องอื่นเอ่อ...กู จะพูดยังไงดี เอาเป็นว่า กูอยู่ใกล้ๆมึงแล้วกัน แบงค์ตอบด้วยอารมณ์ขำๆ ส่วนนุ้ยก็ตื้อถามไม่หยุด ว่าแบงค์พักหอไหน อยู่กับใคร แต่ถามเท่าไหร่ แบงค์ก็ไม่ตอบ ได้แต่เฉไฉไปเรื่องอื่นตลอด ภาพของทั้งสองคน กลับมาซ้อนทับเหมือนตอนเด็กๆอีกครั้ง นุ้ยใช้มือไปบีบที่คอแบงค์แบบกึ่งแน่นกึ่งหลวม แกล้งหยอกเย้า ส่วนแบงค์ก็ไดแต่หัวเราะร่วนมึงจะฆ่ากูหรือไง โอ้ย ปล่อยกู แบงค์แกล้งทำเสียงโอดครวญ แต่นั่นก็ทำให้นุ้ยถึงกับชะยักแล้วปล่อยมือ พูดขอโทษขอโพยซะยกใหญ่คืนนี้ดึกแล้ว มึงไปนอนเหอะ กูจะกลับแล้ว แบงค์เห็นว่ามันดึกแล้ว เลยขอตัวกลับ แต่นุ้ยกลับงอแงเป็นเด็กๆ ไม่ยอมให้แบงค์กลับท่าเดียว หากใครไม่รู้จักนุ้ยมาก่อนและเดินมาเห็นเข้า คงไม่เชื่อว่าชายหนุ่มวัย 18 ปี ตัวสูง 175 กำลังทำท่าบีบน้ำตา เพียงแค่ไม่อยากปล่อยให้เพื่อนกลับบ้านพอเลยมึง ไม่ต้องมาใช้มุกเก่า แมร่งโตเป็นควายยังทำตัวเป็นเด็ก แบงค์ได้ทีเลยด่าแบบขำๆ นุ้ยก็คงเข้าใจ เลยอาสาจะไปส่ง แต่แบงค์ก็ไม่ยอมท่าเดียวถ้ามึงงอแงแบบนี้ กูไม่มาหามึงแล้วนะ แบงค์พูดดักคอนุ้ยไว้ โดยไม่คิดว่า นุ้ยจะซีเรียสกับคำพูดของแบงค์ไหนนายสัญญาว่าจะมาหาเราไง นุ้ยพูดไป ก้มหน้าไป ทำเอาแบงค์รู้สึกผิดกับประโยคที่ตัวเองพูดออกไปเออ...กูสัญญา พรุ่งนี้กูมาหาใหม่ มึงมารอกูตรงนี้ละกัน นุ้ยได้ฟังถึงกับยิ้มแก้มปริ เงยหน้ามามอง ทำตาใสเป็นลูกแมวเชี่ยนี่ พูดดีหน่อยมาทำตาใส เดี๋ยวพ่อปั๊ดจับทำ... พูดจบก็เอามือมาขยี้หัวนุ้ยไปมา ...............แบงค์ ฝันดีนะ นุ้ยยืนโบกมือลาเออ...ฝันดี พรุ่งนี้เจอกัน แบงค์หันมายิ้มให้ก่อนจะเดินจากไป ทิ้งให้นุ้ยที่ยืนอยู่ถึงกับยิ้มน้อยยิ้มใหญ่คนเดียว หัวใจที่มันเคยเงียบเหงา ตอนนี้เหมือนถูกรดน้ำให้ชุ่มช่ำด้วยความรู้สึกจากใครสักคน
Comments
