calendar
<< December >>
S
M
T
W
F
30
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
31
<< 2008>>
ตอนที่ 5 เด็กขี้แย
ตอนที่ 5 เด็กขี้แยนุ้ย...วันนี้คงต้องขอช่วยอีกนิดนึงนะ พอดีอาจารย์เห็นกลุ่มเราทำได้ดี เลยอยากให้เพิ่มเติมอีกนิดนึง จะได้สมบูรณ์ไปเลย นุ้ยถึงกับทำหน้าเซ็ง หลังจากที่เพื่อนในกลุ่มมาพูดขอร้องให้ช่วยงาน เพราะนุ้ยหวังว่าเลิกเรียนแล้วจะกลับไปรอเพื่อนรักที่หอ ถึงตัวจะอยู่นี่แต่ใจซิ มันไปอยู่ที่หอ อยู่ที่โต๊ะตัวนั้นเสียแล้วนะนุ้ยนะ พวกเราช่วยหาข้อมูล แล้วก็เตรียมอุปกรณ์ไว้หมดแล้วหละ เพื่อนผู้หญิงอีกคนในกลุ่มพูดขอร้องพร้อมกับส่งสายตาอ้อนวอน นุ้ยมองดูนาฬิกาตัวเอง ก่อนจะตัดสินใจตกลง เพราะเห็นว่า มันยังเป็นช่วงเวลาเย็น และคงใช้เวลากับงานชิ้นนี้ไม่นานมาก ถึงเวลานี้ เพื่อนๆในกลุ่มก็ไม่ได้เอาเปรียบนุ้ยเสียทีเดียว ทุกคนอยู่เป็นลูกมือให้กับนุ้ย เพียงแค่นุ้ยออกปากว่าอยากได้อะไร หากไม่มีของ เพื่อนก็สามารถจัดหามาให้ได้ภายในเวลาไม่นานมากนัก แต่เวลาก็ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เพื่อนในกลุ่ม 2 คน ออกไปซื้อเสบียงมาเพิ่มหลังจากที่เห็นว่า น่าจะต้องใช้เวลากับงานชิ้นนี้อีกสักพัก นุ้ยมีธุระด่วนอะไรหรือเปล่า เพื่อนคนนึงถามนุ้ย หลังจากที่เห็นว่านุ้ย ก้มดูนาฬิกาข้อมือตัวเองมากกว่า 10 หนอ๋อ...ก็...มีนัดนะ แต่ไม่เป็นไร ใกล้จะเสร็จแล้วหละ อืม...ขอช่วยใครสักคนมาจับตรงนี้หน่อยซิ นุ้ยพยายามเร่งมือทำให้เสร็จ ในขณะที่เพื่อนก็พยายามบอกให้นุ้ยพักทานอะไรสักหน่อย เพราะตั้งแต่เย็น นุ้ยยังไม่ได้แตะของกินเลยสักนิด คงไม่มีใครรู้ว่า ตอนนี้ภายในใจนุ้ยกระวนกระวายมากแค่ไหน มันกังวลแค่เพียงว่า แบงค์จะมาแล้วไม่เจอเขา กลัวแบงค์จะรีบกลับ นุ้ยเร่งจนเริ่มลน เพื่อนๆเริ่มสังเกตเห็นอาการ จนอดไม่ได้ที่จะถาม ว่าไหวไหม แต่คำตอบที่ได้ก็เป็นเหมือนที่คิด นุ้ยยังคงเร่งทำให้เสร็จ เสร็จแล้ว! นุ้ยถึงกับตะโกนลั่น หลังจากที่ผลงานเสร็จเป็นที่เรียบร้อย ทุกคนก็พลอยตะโกนดีใจไปด้วย เพื่อนคนนึงออกปากชวนทุกๆคนไปเลี้ยงฉลองกันต่อ แต่นุ้ยก็ขอปลีกตัวกลับก่อน ทุกคนเข้าใจและไม่ซักไซ้ถามเหตุผล เพราะสองวันมานี้ นุ้ยทุ่มเต็มที่ให้กับงานกลุ่มมากพอแล้ว หากนุ้ยจะต้องการเวลาส่วนตัว เพื่อนทุกคนก็เข้าใจให้เราไปส่งไหม นี่มันก็ 3 ทุ่มกว่าแล้ว ประตูหลังคงปิดแล้วหละ เพื่อนในกลุ่มอาสาไปส่ง เพราะเห็นว่าเลยเวลาที่ประตูหลังเปิดแล้ว นุ้ยลังเลใจ และมองดูนาฬิกาตัวเองอีกครั้ง ก่อนจะตัดสินใจให้เพื่อนขับรถไปส่ง อย่างน้อยก็ประหยัดเวลาไปได้เยอะ นุ้ยคิดในใจ และไม่ให้เสียเวลาไปกว่านี้ นุ้ยเก็บของตัวเอง ยัดลงเป้คู่ใจสีน้ำเงิน บายทุกคน ไว้เจอกันพรุ่งนี้เช้านะ นุ้ยร่ำลาทุกคนก่อนที่จะขึ้นมานั่งบนรถ แค่เพียงคิดว่าใกล้จะกลับถึงหอ อาการดีใจก็เกิดขึ้น จนเกินจะเก็บอาการทางสีหน้าไว้ได้เฮ้ย...แอบเก็บใครไว้ที่หอหรือเปล่า ทำไมยิ้มหน้าบานซะขนาดนั้นหละ เพื่อนที่มาส่งถึงกับอดแซวไม่ได้ที่เห็นนุ้ย ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่อยู่คนเดียว นุ้ยเงียบ ไม่ได้ตอบอะไรกลับไป เพียงแต่ออกอาการยิ้มมากกว่าเดิม ความรู้สึกนุ้ยตอนนี้ มันตื่นเต้น ดีใจ ซะยิ่งกว่าตอนรู้ว่าเอนท์ติดเสียอีกขอบใจนะ ไว้เจอกันพรุ่งนี้ นุ้ยบอกลาเพื่อนก่อนจะรีบวิ่งเข้าไป แล้วมุ่งตรงไปที่สวนข้างหอ แต่แล้วนุ้ยก็พบกับความว่างเปล่า เก้าอี้ไม้ตัวเดิม ไม่มีคนอยู่เสียแล้ว เรามาช้าไป แบงค์คงกลับไปแล้ว นุ้ยได้แต่โทษตัวเองที่มาช้าเกินไป น้ำในตาเริ่มก่อตัวขึ้นทีละนิด ตัวเริ่มสั่นๆไหนสัญญาแล้วไงว่าจะได้เจอกันอีก นุ้ยนึกถึงคำพูดของแบงค์ ที่พูดไว้เมื่อวานกูอยู่นี่ ไอเด็กขี้แย นุ้ยหันหลังกลับมาหาเจ้าของเสียง ก่อนจะวิ่งเข้าสวมกอด แล้วปล่อยโฮเหมือนเด็กๆซวยกูอีก ร้องเข้าไปไอเด็กขี้แย โอ๋ๆ เงียบนะมึง แบงค์เอามือขึ้นมาลูบหัวนุ้ยเบาๆเงียบกึ๊บ! ไม่เงียบใช่มะ ได้ ไม่เงียบกูกลับ แบงค์ทำท่าจะกลับ แต่นุ้ยก็ดึงตัวไว้เงียบซะ กูอยู่นี่แล้วไง แบงค์เอามือไปลูบที่แผ่นหลังนุ้ยอย่างแผ่วเบา นุ้ยที่พยายามจะหยุดสะอื้น ก็หาผ้าเช็ดหน้ามาซับน้ำตา น้ำมูกที่มันไหลย้อยออกมาอย่างกับเขื่อนแตกเราคิดว่าแบงค์จะกลับไปเสียแล้ว นุ้ยพูดไปก็สะอื้นไป แบงค์ที่เห็นนุ้ยเป็นแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะขำออกมาเบาๆขำอะไร ไม่ขำเลยนะ วันหลังอย่าทำแบบนี้อีกนะ แบงค์ทำหน้างง เหมือนจะบอกว่า แบงค์ผิดเหรอ แต่จังหวะนี้ แบงค์รู้ดีว่าควรจะทำยังไง เพื่อให้นุ้ยรู้สึกดีขึ้น แบงค์เลยขว้ามือนุ้ยไว้ก่อนจะกุมไว้ให้มั่น แล้วลากไปนั่งที่เก้าอี้ไม้ กูสัญญาแล้วไง ว่าจะมาหา ต่อให้เกิดอะไรกับกู กูก็จะมา แบงค์พูดออกไปด้วยสีหน้าเศร้าสร้อย ทำเอานุ้ยรู้สึกผิดขึ้นมานิดๆกับอาการเอาแต่ใจของตัวเองอืม...ขอโทษ แบงค์ไม่ตอบอะไรกลับไป เพียงแต่ส่งรอยยิ้ม ที่ดูอบอุ่นกว่าครั้งไหนๆกลับมา
Comments
