calendar

ตอนที่ 7 คลาด...กัน(2)

ดีใจที่มีคนติดตาม อยู่บ้าง ^ ^ หวังว่าคงชอบ แล้วก็จะติดตามกันต่อไป

ฝากประชาสัมพันธ์กันด้วยนะคร้าบบบ ใครบอกต่อ ก็ขอให้มีคนรักคนหลงเยอะๆ

ตอนที่ 7 คลาด...กัน(2)
      “แล้วหลังจากนั้นหละ” นุ้ยถามต่อเพราะอยากรู้เรื่องราวต่อจากนั้น
      “อืม...หลังจากนั้น กูกลับมา...ก็ได้เข้า ม.1 แถวๆบ้านกูนะแหละ” พอแบงค์เล่าถึงตรงนี้
ก็หยุดนิ่งไปนิดนึง นุ้ยถึงกับทำหน้าสงสัย และกำลังจะอ้าปากถาม แบงค์ก็เล่าต่อ
      “กูยอมรับนะ ว่าตอนเข้า ม.1 กูมีเพื่อนใหม่ สังคมใหม่ ทำให้กูค่อยๆลืมมึงไปทีละนิด
จากที่เคยถามแม่ เรื่องกลับไปหามึงทุกอาทิตย์ ก็ลดลงเป็น สองอาทิตย์หน เดือนหน นานๆหน
จนกูลืมมึงไป” แบงค์เริ่มเสียงสั่นๆ เพราะรู้สึกผิดที่ลืมสัญญาที่ตนเคยให้ไว้กับเพื่อนรัก
      “ไม่เป็นไร ตอนนี้เราก็กลับมาเจอกันแล้วนิ๊” นุ้ยทำเสียงร่าเริงเพื่อจะเปลี่ยนบรรยากาศที่ดูอึมครึมให้สดใสขึ้นอีกครั้ง
      “มันยังมีต่อนะ มึงจะฟังกูอีกไหม” นุ้ยไม่ได้ตอบ แต่พยักงึกๆ ตอบกลับไป
      “พอกูเข้ามหาลัย ปี1 กูก็เริ่มฝันแปลกๆ” นุ้ยทำหน้าสงสัย
      “ฝันแปลกๆยังไงเหรอ” แบงค์เหมือนจะอายๆที่ต้องตอบ
      “ก็....กูฝันถึงมึง ตอนแรกกูก็ไม่รู้ว่าใคร ก็ในฝันมึงตัวโต ไม่เหมือนตอนเด็กๆ กูเลยจำไม่ได้
แล้วมึงก็มาทวงสัญญากับกู กูเลยจำได้ว่าเป็นมึงแน่ๆ แล้วกูก็เอาไปเล่าให้แม่ฟัง
แรกๆแม่ก็บอกว่ากูคงคิดถึงมึงมากไป แต่...มันเริ่มบ่อยขึ้น จนแม่กูไม่สบายใจ
เลยพยายามหาเบอร์ติดต่อไปบ้านมึง”
      “แล้วไงต่อหละ” นุ้ยเห็นแบงค์หยุด เลยคาดคั้นให้เล่าต่อ
      “เดี๋ยวซิ ไม่คิดจะให้กูหยุดหายใจบ้างหรือไง วันนี้กูพูดมากแล้วนะ” นุ้ยเลยทำท่าอ้อนๆ
ซึ่งมันก็ได้ผล แบงค์ถึงหมั่นเขี้ยวแล้วอดไม่ได้ ที่จะเอามือไปขยี้หัวนุ้ยเล่นจนหนำใจแล้วจึงกลับมาเล่าต่อ
      “แม่กูบอกว่า มึงสบายดี แล้วก็กำลังตั้งใจจะเอนท์เข้าที่เดียวกับกู” นุ้ยกำลังจะอ้าปากถาม
แต่แบงค์ก็ชิงตัดหน้าพูดต่อ
      “มึงไม่ต้องถามเลย ว่ากูเรียนคณะไหน วันนึงมึงจะรู้เอง” นุ้ยถึงกับทำหน้างอเป็นข้าวเหนียวบูด
      “มึงจะฟังต่อไหม ไม่ฟังกูจะได้กลับ” นุ้ยเลยต้องกลับมานั่งทำหน้าร่าเริงต่อ
      “กูก็ตื่นเต้นนะที่จะได้มาเจอมึง อยากรู้ว่าเป็นไงบ้าง เปลี่ยนไปมากแค่ไหน จะหล่อสู้กูได้หรือเปล่า”
เล่ามาถึงตรงนี้ แบงค์ก็ทำท่ายืดอก เหมือนจะอวดว่าตัวเองดูดี นุ้ยถึงกับทำปากเบะใส่
แบงค์เลยได้ปล่อยหัวเราะกร๊ากออกมา
      “ต่อๆ แล้วกูก็นับวันรอ จนรู้ผลแน่ชัดแล้วว่ามึงจะได้เรียนที่เดียวกับกู” นุ้ยถึงกับไม่เชื่อหูตัวเอง
แต่ไหงไม่เคยเจอกันที่มหาลัยเลย รับน้องก็ไม่อยู่ให้เห็น แต่ก็ไม่ทันที่จะได้ถาม แบงค์ก็ชิงตัดหน้าพูดอีก
      “กูบอกแล้ว ยังไม่ต้องถามอะไรกู ไว้สักวัน มึงจะรู้เอง” นุ้ยถึงกับทำหน้าเซ็ง แล้วบ่นเบาๆกับตัวเอง
 “หลังจากนั้น...กูเลยขอแม่ ว่าจะไปเยี่ยมมึงแล้วก็ไปแสดงความยินดีกับมึงที่บ้าน แม่กูก็...ให้ไป
แถมฝากข้าวของไปให้ที่บ้านมึงเต็มไปหมด” นุ้ยถึงกับงง ก็เขายืนยันกับตัวเองแล้วว่า
ตลอด 10ปีที่ผ่านมา เขาไปเคยเจอกับแบงค์เลยสักครั้ง และก็เหมือนเดิม นุ้ยที่สงสัยกำลังจะถาม
แบงค์ก็มาหยุดเขาไว้ไม่ให้พูดอีก
      “กูบอกแล้วไง ไม่ต้องถาม สักวันมึงจะรู้เอง ว่าแต่คืนนี้มันดึกแล้ว มึงนอนเหอะ กูกลับหละ”
แบงค์ลุกขึ้นแล้วเดินออกไปทันที โดยมีนุ้ยตามมาติดๆ
      “นอนกับเราก่อนก็ได้ มันดึกมากแล้ว กลับไปคนเดียวมันอันตรายนะ” นุ้ยทำเสียงจริงจัง เพราะเขาห่วงแบงค์จริงๆ
      “ไม่เป็นไร กูกลับได้ ไว้พรุ่งนี้เจอกันใหม่” แบงค์โบกมือลา ก่อนจะหันหลังเดินจากไป
      “พรุ่งนี้เจอกันใหม่นะ” นุ้ยตะโกนไล่หลังไป จนมาคิดได้ว่า มันดึกมากแล้ว ดีนะที่ไม่มีใครเปิดหน้าต่างมาว่าเอา
      ก่อนนอนนุ้ยก็อดไม่ได้ที่จะคิดเรื่องของแบงค์ ว่ามันเกิดอะไรขึ้น ทำไมเขาถึงไม่ได้เจอกับแบงค์
เมื่อถามตัวเองจนแน่ใจแล้วว่า หาคำตอบไม่ได้ นุ้ยก็รีบนอน เผื่อที่พรุ่งนี้เขาจะได้ตื่นเช้าๆ
แล้วโทรถามแม่เขาว่า พอจะรู้เรื่องที่แบงค์มาหาเขาหรือเปล่า คำตอบมันต้องมีซินะ แค่นุ้ยคิด
ก็อดตื่นเต้นไม่ได้ ใจก็คิดอยากให้ถึงเวลาเช้าไวๆ
      อีกมุมเดียวกัน แบงค์ยืนหลังพิงกำแพงที่อยู่ใกล้กับประตูหน้าห้องของนุ้ย สองแก้มเต็มไปด้วยคราบน้ำตา
      “กูขอโทษ” เสียงสั่นเครือพูดออกมาอย่างแผ่วเบา แบงค์ถึงกับปล่อยโฮหลังจากที่พูดคำขอโทษ
ที่ต้องการจะส่งไปให้กับใครบางคน