calendar

ตอนที่ 8 ฝันร้าย...กับเรื่องจริง

โฮะๆ ใจเย็นๆซิคร้าบบบ ก็บอกแล้วจะลงวันละตอน ไม่อยากให้โหมอ่านทีเดียว

ใครอ่านแล้วเม้น ขอให้คนรักคนหลง ทั่วบ้านทั่วเมือง ^ ^

ตอนที่ 8 ฝันร้าย...กับเรื่องจริง
      “แบงค์!” นุ้ยตะโกนลั่นห้อง แล้วก็พบว่า มันเป็นแค่ฝันร้าย เขาตื่นขึ้นมาแล้วนั่งทบทวน
เรื่องราวต่างๆที่เกิดขึ้นในฝันอีกครั้ง
      “แบงค์มายืนร้องไห้ ต่อหน้าเรา ถามอะไรก็ไม่ตอบ แล้วภาพทุกอย่างรอบตัว ก็เปลี่ยนไป
บรรยากาศที่ดูสงบ มีเพียงเสียงดนตรีไทย ที่บรรเลงขับกล่อม หากแต่เพลงนี้ ดูเศร้าเหลือเกิน
คุณน้าแม่ของแบงค์ นั่งพับเพียบ อยู่หน้ากระถางธูป ทำไมคุณน้าต้องร้องไห้ เกิดอะไรขึ้น
เมื่อนุ้ยมองไปรอบๆอีกครั้ง ก็พบว่าทุกคนที่อยู่ในงานอะไรสักอย่าง ใส่เสื้อสีดำกันหมด
แล้วนุ้ยก็คิดได้ว่า มันคงจะเป็นงานศพที่ไหนของใครสักคนนึง นุ้ยก้าวเท้าออกไปข้างหน้าช้าๆ
เพียงเพราะอยากจะเห็นว่ารูปที่อยู่หน้าโลงศพเป็นของใคร ยิ่งเข้าใกล้ นุ้ยก็ยิ่งปฏิเสธตัวเอง
ว่ามันต้องไม่ใช่ ยิ่งใกล้เข้าไปทุกที นุ้ยก็เริ่มใจสั่นเพราะภาพมันชัดเจนเหลือเกิน
แล้วภาพทุกอย่างก็หายไป กลายเป็นแบงค์มาปรากฏตรงหน้า แล้วก็ค่อยๆเลือนหายไป
ทิ้งไว้เพียงเสียงสะอื้น ที่ดูเศร้าจนจับใจ แล้วเราก็ตื่นขึ้น”
นุ้ยรีบลุกขึ้นจากเตียง จัดการอาบน้ำอาบท่า เพื่อให้ตัวเองสดชื่นกว่าที่เป็นอยู่
แม้จะผ่านสายน้ำที่เย็นมากแค่ไหน แต่ใจนุ้ย มันกลับร้อน ร้อนที่อยากจะรู้เรื่องต่างๆให้มากกว่านี้
      “@$#$^$%&^%^&%$%#%” เสียงเพลงมือถือที่ฟังดูไม่รู้ว่ามันเป็นภาษาอะไรดังขึ้น
เล่นเอานุ้ยถึงกับสะดุ้งตกใจ เพราะกำลังปล่อยใจล่องลอยคิดอะไรเพลินๆ
      “สวัดดีครับแม่” นุ้ยดูชื่อที่ขึ้นโชว์ในโทรศัพย์ ก่อนจะทักทายด้วยคำพูดสุภาพ
เพราะหากเป็นเพื่อนๆ นุ้ยก็คงจะใช้ศัพย์แบบที่วัยรุ่นทั่วไปพูดกัน
      “แม่เห็นลูกเงียบไปหลายวัน เป็นอะไรหรือเปล่าจ๊ะ” น้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความห่วงใย
ถ่ายทอดสู่ลูกชายวัยกำลังหนุ่มจน นุ้ยรู้สึกผิดที่ขาดการติดต่อไปหลายวัน
      “2-3 วันมานี้ งานยุ่งนิดหน่อยนะครับ แล้วลูกก็ติดเพื่อนด้วย” นุ้ยพูดทิ้งท้ายก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อน
      “ร้ายนักนะเรา...ติดเพื่อนจนลืมแม่ ว่าแต่ใครเหรอ แม่รู้จักไหม” แม่ถามเพราะกลัวลูกจะไปติดเพื่อน
ที่นิสัยไม่ดีหรือไปติดผู้หญิงที่มหาลัย
      “แบงค์ไงครับแม่ จำแบงค์ได้ไหม” นุ้ยทำเสียงตื่นเต้นดีใจ ที่ได้เจอเพื่อนเก่า แต่แม่นุ้ยกลับสงสัย
และพยายามที่จะไม่คิดในทางที่ไม่ดี
      “แบงค์ไหนนะลูก เพื่อนใหม่ที่มหาลัยเหรอ เอ...แม่จำไม่ได้เสียด้วยซิ” แม่นุ้ยทำเสียงเรียบ
ก่อนจะคิดในใจว่าขออย่าให้เป็นอย่างที่เขาคิดเลย
      “แบงค์เพื่อนเก่าผมไงครับ ที่สมัยเด็กๆเราเคยอยู่ บ้านซอยเดียวกันนะครับ” แม่นุ้ยถึงกับตกใจ
พร้อมกับทำเสียงเอ็ดลูก
      “อย่ามาล้อเล่นกับแม่แบบนี้นะ” เสียงแม่นุ้ย ที่ดูทั้งตกใจและโกรธ ที่เห็นลูกพูดจาล้อเล่นกับเรื่องนี้
      “แม่เป็นอะไรครับ โกรธอะไรผมเหรอ ผมไม่ได้ล้อเล่นนะ” นุ้ยทำเสียงงง แต่ก็...แฝงไปด้วยน้ำเสียงขอโทษ
      “แบงค์เขา...เอ่อ...แม่จะพูดยังไงดีเนี๊ยะ” แม่นุ้ยที่รับรู้บางอย่างมานาน ถึงกับลำบากที่จะต้องพูดความลับ
ที่ตนปิดเอาไว้มานาน เช่นเดียวกันกับนุ้ย ที่เริ่มงงกับสิ่งที่แม่กำลังจะพูด
      “แม่มีอะไรเหรอครับ” นุ้ยถามด้วยน้ำเสียงสงสัย
      “แบงค์เขาไม่อยู่แล้ว เขาจากเราไปนานแล้ว แล้วเขาจะมาหานุ้ยได้ยังไง” แม่พูดด้วยเสียงสั่นๆ
ที่ไม่รู้ว่าสั่นเพราะโกรธหรือสั่นเพราะเสียใจ
      “ก็ใช่ครับ แบงค์จากผมไปตั้งนาน แต่เมื่อไม่กี่วันเขากลับมาหาผม เมื่อคืนเรายังมานั่งคุยกันอยู่เลย”
นุ้ยใช้น้ำเสียงที่ดูจริงจังเพื่อย้ำคำพูดของตน และนั่นก็ทำให้แม่ตัดสินใจที่พูดความลับที่ถูกปิดซ่อนไว้มา
เพราะทนเห็นลูกพูดล้อเล่นกับตัวเองไม่ได้
      “แบงค์เขาเสียแล้วลูก ลูกจะมาพูดล้อเล่นแบบนี้กับแม่ทำไม ลูกเป็นอะไรหรือเปล่า
เกิดอะไรขึ้นกับลูกของแม่” สิ้นเสียงนั้น แม่นุ้ยก็ร้องไห้ออกมา นุ้ยที่ได้ยินถึงกับอึ้ง จนพูดอะไรไม่ออก
ในหัวก็มีแต่คำว่า แบงค์เสียแล้ว ซ้ำไปซ้ำมา แล้วคนที่เราเจอหละ นุ้ยพยายามรวบรวมสติกลับมา
ก่อนจะถามแม่ว่า
      “แบงค์เสียเมื่อไหร่ครับ” น้ำตานุ้ยเริ่มปริ่ม ที่ขอบตา
      “ก่อนนุ้ยจะขึ้นไปเรียนที่มหาลัยนะ” แม่พูดไปสะอื้นไป เพราะรู้ว่า ลูกคงเสียใจไม่ต่างจากตน
      “แม่เล่าให้ผมฟังทั้งหมดได้ไหมครับ กับความลับที่แม่ปิดผมไว้” นุ้ยพยายามฝืนที่จะรับฟังความจริง
ความจริงที่ตนไม่เคยคิดมาก่อน แม่นุ้ยได้ฟังก็รู้สึกเสียใจ ที่ไม่ได้บอกเรื่องนี้ให้กับลูกชายตนเอง
แต่ที่เขาทำ ก็เพราะไม่อยากให้ลูกชายต้องมาเสียใจ เขารู้ดีว่าคนที่จากไปมีความสำคัญมากแค่ไหนกับลูกชาย
และนั่นก็ทำให้แม่นุ้ย พยายามที่จะหยุดร้องไห้แล้วเล่าความจริงทุกอย่างที่เกิดขึ้น ให้นุ้ย ลูกสุดที่รักของเขาได้ฟัง
      “เรื่องมันมีอยู่ว่า” แม่นุ้ยเริ่มต้นเล่า ก่อนจะถอนหายใจเบาๆ แล้วเล่าต่อ
................
.........