calendar
<< December >>
S
M
T
W
F
30
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28
29
31
<< 2008>>
ตอนที่ 9 เรื่องจริง........ปวดใจ
ตอนที่ 9 เรื่องจริง........ปวดใจ หลังวางสายจากแม่ นุ้ยที่ได้ฟังเรื่องต่างๆ ตั้งแต่ต้นจนจบ ได้แต่นั่งนิ่ง เขาไม่ได้ร้องไห้ฟูมฟาย อะไรมากมาย หากเพียงแต่ น้ำตามันกลับไหลออกมาเองไม่หยุด ยิ่งคิด ก็ยิ่งไม่เชื่อตัวเอง ได้แต่ถามตัวเองซ้ำๆว่า สิ่งที่เกิดขึ้น ที่ผ่านมามันคืออะไร แล้วเมื่อได้คำตอบที่ไม่อยากจะคิด ความกลัวก็เริ่มเข้ามาครอบงำจิตใจ นุ้ยคว้าโทรศัพย์ได้ก็โทรหาเพื่อนที่เรียนด้วยกันทันที แม๊ค นายอยู่ไหน อืม เราไปหาได้ป่ะ พอดีมีปัญหานิดหน่อย ไว้คุยกันที่หอนะ เราจะไปเดี๋ยวนี้แหละ อืม...ไว้คุยกัน เดี๋ยวเราเล่าให้ฟัง แค่นี้นะ เดี๋ยวเจอกัน หลังจากวางสาย นุ้ยกระโดดไปเก็บเสื้อผ้าที่จำเป็น รวมทั้งข้าวของเครื่องใช้ส่วนตัว ยัดใส่เป้สีน้ำเงินจนแน่น แล้วเด้งตัวออกจากเตียงอย่างเร็ว เพียงไม่นาน นุ้ยก็มาถึงหอพักเพื่อน ที่อยู่ด้านหน้าปากซอย เฮ้ย มีอะไรวะ รีบร้อนมาเลยนะมึง แม๊คถามด้วยความเป็นห่วง หลังจากที่เห็นหน้าตาเพื่อนวิ่งหืดหอบมา เราโดนผีหลอกหวะ นุ้ยตอบด้วยเสียงจริงจัง เฮ้ย มาอำ กูแบบนี้ไม่สวยนะเว้ย แม๊คถึงกับมองไปรอบๆตัว เราพูดเรื่องจริง นุ้ยย้ำอีกครั้ง เออๆ...เข้ามาก่อน มาคุยกันในห้องดีกว่า ห้องกูมีพระ จะได้สบายใจหน่อย ว่าแล้วแม๊คก็ช่วยถือเป้ เดินนำนุ้ยเข้ามาในห้อง หลังจากนั้น นุ้ยก็ไม่รอช้า เล่าทุกอย่างที่ตัวเองเจอมา แม๊คที่ได้ฟังตั้งแต่ต้นจนจบ ถึงกับอึ้งพร้อมกับทำสีหน้าเหลือเชื่อ ก่อนจะเอามือมาลูบขนตรงแขนที่กำลังลุกซู่อยู่ ไม่อยากจะเชื่อเลยหวะ แต่มึงคงไม่โกหกกู เพียงเพราะอยากมาค้างกะกูหรอก ใช่มะ นุ้ยที่เพิ่งจะเล่าจบ ปาดน้ำตา น้ำตาที่มันปนไปด้วยความเสียใจ เศร้าใจ แล้วก็กลัวจับใจ ถ้าคืนนี้มันมาหามึงอีกหละ มึงจะทำยังไง แม๊คพูดไปไม่ได้คิดอะไร แต่นั่นถึงกับทำให้อีกคนคิดหนัก ถ้าเป็นนายจะทำยังไงหละ ถ้า...เอ่อ...ผีมาหานายนะ นุ้ยพูดแบบกล้าๆกลัวๆ เฮอะๆ เป็นกู กูจะท่องคาถา ไล่ผี ใส่แมร่งเลย เป็นผีเสือกไม่อยู่ส่วนผี แม้ว่าแม๊คจะพูดติดตลก แต่นุ้ยกลับไม่ได้รู้สึกขำด้วยเลยสักนิด เพราะสองสามวันก่อน นุ้ยยังรู้สึกดีใจที่ได้เจอกับเพื่อนเก่าอีกครั้ง แต่ตอนนี้เข้ากลับรู้สึกกลัวจนไม่กล้าที่จะเจอกันอีก บรรยากาศยามค่ำคืนของหอแม๊คนั้น ปกติแล้วจะมีผู้คนพลุกพล่านมากมายเข้าออกกันตลอดเพราะเป็นหอที่ใกล้กับหน้าปากซอย แล้วก็เป็นหอที่ค่อนข้างใหญ่ หากแต่คืนนี้มันกลับเงียบจนผิดปกติ อาจจะเพราะว่าเป็นคืนวันหยุดทุกคนเลยออกไปเที่ยวกัน มึงจะมานั่งหัวโด่อะไรอยู่วะ มาๆ มาเล่นเกมส์กับกูดีกว่า แม๊คที่ไม่ได้ติดใจกับเรื่องที่นุ้ยเล่าให้ฟังเมื่อตอนสายๆ กำลังสนุกกับการเล่นเกมส์ ผิดกับนุ้ยที่เจอมากับตัว ถึงกับนั่งไม่ติดพื้น แม้ว่าในห้องจะมีพระอยู่ตาม ไม่เป็นไร เราจะนอนแล้วหละ รู้สึกง่วงๆ ยังไงไม่รู้ นุ้ยคิดในใจว่า ก็คงจะดีหากจะนอนหลับไปแล้วไม่ต้องออกไปพบเจอกับอะไร........................ นี่ที่ไหน นี่เรากำลังจะไปไหนนะ นุ้ยพยายามถามตัวเอง เพราะที่ๆร่างกายกำลังเดินนำไปเป็นเส้นทางที่ไม่คุ้นตาเอาเสียเลย หรือว่าเรากำลังฝัน ไม่นะ เราไม่อยากเจอ...เราไม่อยากเจอผี แล้วทุกอย่างรอบตัวก็มาหยุดที่หน้าบ้านของใครสักคน บรรยากาศที่บ้านหลังนี้ร่มรืนมาก บ้านชั้นเดียวที่รั้วไม้รอบบ้าน ต้นไม้ใหญ่ สองสามต้นที่อยู่ในบ้านทำให้บ้านหลังนี้ดูเย็นสบาย ลมเย็นๆลอยมาสัมผัสกับใบหน้าจนทำให้รู้สึกว่า บ้านหลังนี้มันน่าอยู่เสียจริงๆ และในขณะที่นุ้ยกำลังปล่อยอารมณ์ไปกับบรรยากาศ ก็มีเสียงๆนึง พูดด้วยเสียงสั่นเทา เย็นยะเยือกจากข้างหลัง นุ้ยรู้สึกได้ทันที พร้อมกับกลับหลังหันไปตามเสียงนั้น กูขอโทษ กูไม่อยากจากมึงไปแบบนี้เลย นุ้ยถึงกับตกใจ ที่เห็นแบงค์ปรากฏกายอยู่เบื้องหน้า ทุกอย่างดูเปลี่ยนไปจากทุกๆครั้งที่ได้เจอกัน กูสัญญากับมึงไว้ว่าจะกลับมาอยู่ใกล้ๆมึง แบงค์ที่พยายามจะพูดให้นุ้ยเข้าใจ แต่ใจนุ้ยตอนนี้มีแต่เพียงความรู้สึกกลัว แล้วแบงค์ก็...เข้าใจทุกอย่างด้วยดีเมื่อได้เห็นนุ้ยที่ทำท่าหวาดกลัวตน ออกไปนะ นายไปที่ชอบที่ชอบเถอะ อย่ามาหลอกมาหลอนกันเลย อยากได้บุญเราก็จะทำไปให้ ไม่ต้องมาหลอกกันแบบนี้ ออกไปนะ ออกไป นุ้ยที่ปากพร่ำบ่นไป มือก็ยกขึ้นมาไหว้ปรกๆ มันทำให้แบงค์ถึงกับสะเทือนใจ น้ำใสๆในตาค่อยๆไหลอาบแก้มที่ดูขาวซีด กูขอโทษ แบงค์พูดได้เพียงคำสั้นๆ แทนความรู้สึกทั้งหมดที่มี แล้วร่างแบงค์ก็ค่อยๆเลือนจางหายไปอย่างช้าๆ นุ้ย มึงเป็นอะไร ไอนุ้ย ตื่นๆ แม๊คที่เห็นนุ้ยนอนละเมอเสียงดังโวยวาย รีบเข้ามาปลุกอย่างเร็ว นุ้ย มึงเป็นอะไร แม๊คถามย้ำอีกครั้ง หลังจากที่เห็นนุ้ยลืมตาตื่นขึ้นมา นุ้ยพยายามประคองตัวเองขึ้นนั่ง เอาหลังพิมพ์กำแพง ก่อนจะปาดน้ำตา ที่เลอะอยู่ข้างแก้ม เราฝันเห็นผี...คนนั้นอีกแล้ว แม๊คถึงกับลุกมาชิดกับนุ้ยในทันที มึงฝันว่ายังไง มันจะมาฆ่ามึงเหรอ แม๊คถึงกับขนลุกซู่ขึ้นมา ก่อนจะหันไปยกมือไหว้พระที่ตั้งอยู่บนหิ้ง ปากก็พูดอะไรงึมงัมคนเดียว ผีมาขอโทษนะ นุ้ยที่ได้สติมากขึ้นรู้สึกผิดทันทีที่ในฝัน ตัวเองทำท่าทางหวาดกลัวแบงค์ขนาดนั้น แต่ความกลัวก็แทรกเข้ามาเตือนว่า สิ่งที่นุ้ยทำไปนั้นถูกต้องแล้ว......................... กูขอโทษ เสียงบ่นเบาๆของแบงค์ในตอนนี้ มันคงส่งไปไม่ถึงคนอีกคนนึงเสียแล้ว
Comments
